هنگامی که یک زن مبتلا به هپاتیت باردار می شود، یکی از اولین سؤالات او این است: “این بیماری چگونه تاثیری روی کودک من می گذارد؟” با اینکه این سوال پاسخ ساده ای ندارد، اما اطلاعات زیر می توانند به ادراک بیشتر مساله کمک کنند. سوال بعدی اغلب این است: ” بارداری چطور تاثیری بر هپاتیت خواهد گذاشت؟” در این پست، یک مرور کلی خواهیم داشت.

به طور معمول، حاملگی روی هپاتیت تاثیر نمی گذارد، مگر اینکه یک زن مبتلا به هپاتیت E باشد که در بعضی موارد می تواند بیماری را شدیدتر کند. بارداری خود روند بیماری را تشدید نکرده و یا آن را بدتر نمی کند، اگر چه کبدی که خودش در حال حاضر بار سنگینی را تحمل کرده و به سیروز مبتلاست، با مطالبات اضافی در دوران بارداری روبرو شده و ممکن است مادر باردار را به وضعیتی دچار کند که به نام “کبد چرب حاد بارداری” شناخته می شود.

همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری
همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری

کبد چرب حاد حاملگی ممکن است به بیماری کبد و کمبود آنزیمی بینجامد که به طور طبیعی توسط کبد ساخته شده و به خانم باردار اجازه می دهد که اسید های چرب را متابولیزه کند، هرچند دلیلش کماکان ناشناخته است. این بیماری می تواند به سرعت تشدید شده و بر کودک نیز تاثیر بگذارد که ممکن است او نیز با کمبود این آنزیم متولد شود. درمان آن ابتدا یک زایمان پیش از موعد و سپس مراقبتهای ویژه است. به طور معمول، زنان باردار پس از زایمان به سرعت بهبود می یابند و اگر آسیب کبد شدید نباشد، مشکل خاصی وجود ندارد.

عارضه دیگری که می تواند در هر دو زن مبتلا و یا عاری از هپاتیت رخ دهد، سنگ های صفراوی هستند که اغلب زردی را در دوران بارداری به همراه دارند. این مورد در ۶% از همه حاملگی ها رخ می دهد که به علت تغییرات در نمک صفرا در دوران بارداری است. همچنین در حاملگی کیسه مثانه دیرتر و آهسته تر تخلیه می شود که به این معنی است که صفرا بیشتر درگیر بوده و خطر ایجاد سنگ صفراوی افزایش می یابد.

این حالت اغلب در طی شش ماه اول بارداری با لاپاراسکوپی درمان می شود، اما در طی سه ماه آخر رحم به اندازه ای بزرگ شده است که این روش قابل انجام نیست.

هپاتیت A و بارداری

هپاتیت A از طریق مسیر دهان و مدفوع (از جمله نوشیدن آب آلوده یا پوشک و نوار) منتقل می شود. این در حدود ۱ نفر در هر هزار زن باردار در سراسر جهان اتفاق می افتد. آن را می توان با بررسی سطح IgM (آنتی بادی های ضد HAV) که تغییرات آن می تواند تا چند ماه پس از عفونت ادامه یابد، تشخیص داد. درمان اصلی شامل استراحت و رژیم غذایی مغذی است و معمولاَ زن طی یک تا دو ماه بهبود می یابد.

اگر یک نوزاد مبتلا شده باشد، عفونت معمولاً ملایم بوده و ایمنی مادام العمر به این بیماری پیدا می کند.
اگر یک زن باردار در معرض قرار گیرد (مانند زمان مسافرت یا تماس با افراد مبتلا)، به او گلوبولین ایمنی گاما (IG) برای محافظت در برابر این بیماری داده می شود.

همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری
همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری

هپاتیت B

هپاتیت B یکی از شایعترین انواع هپاتیت انتقالی از مادر به کودک در سراسر جهان است، به ویژه در کشورهای در حال توسعه. در ایالات متحده، ۱۵،۰۰۰ زن در سال که به لحاظ آنتی ژن سطحی هپاتیت B مثبت هستند (به این معنی که بیماری دارند)، زایمان می کنند.

گرچه مادر در طول مرحله حاد این بیماری دچار زردی می شود، اما برخی از زنان هیچ علامتی از هپاتیت ندارند که یکی از دلایل اصلی الزام رعایت دستورالعمل های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) برای بررسی اجباری همه زنان در مورد هپاتیت B در طی اولین مراجعه قبل از زایمان است. اما چرا؟

از آنجا که این ویروس بسیار پرخطر بوده و اگر مادر به لحاظ آنتیژن سطح هپاتیت B مثبت باشد، خطر ابتلا به هپاتیت B در نوزادان بین ۱۰ تا ۲۰ درصد خواهد بود و اگر مادر در HbeAg نیز مثبت باشد، این احتمال به ۹۰ درصد می رسد.
معمولاً در طول پروسه زایمان و با قرار گرفتن نوزاد در معرض خون و مایعات بدن مادر در طی فرآیند تولد، این بیماری به نوزاد منتقل می شود.

اگر نتیجه آزمایش یک زن باردار در طی مراجعه های قبل از تولد فرزندش برای هپاتیت B مثبت باشد، وی گلوبولین ایمن هپاتیت B را دریافت خواهد کرد و به طور کامل از مصرف الکل منع می شود. هنگامی که نوزادش متولد شود، او نیز گلوبولین ایمن هپاتیت B را در هنگام تولد دریافت می کند و باید در یک هفته، یک ماه و شش ماه پس از تولد، توسط واکسن هپاتیت B واکسینه شود. این کار خطر ابتلا به هپاتیت Bرا به صفر تا سه درصد کاهش می دهد و این یکی از دلایلی است که به واسطه آن مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) توصیه کرده است که همه نوزادان را برای هپاتیت B واکسینه کنند.

هپاتیت C

اکثر زنان در طول سنین بین ۲۰ تا ۴۰ سالگی باردار می شوند، یعنی یک گروه سنی که در آن میزان ابتلا به هپاتیت C به سرعت افزایش می یابد. هر زن در معرض عوامل خطر ابتلا به هپاتیت C (مانند قرار گرفتن در معرض انتقال خون، سوزن آلوده و یا تزریق دارو) باید برای هپاتیت C قبل و در حین دوران بارداری بررسی شود.

خطر انتقال بیماری به فرزند برای یک زن باردار دارای ویروس هپاتیت C، با سطوح کمّی RNA در خون او و همچنین اینکه آیا وی احتمالاً HIV مثبت باشد، ارتباط دارد. اگر مادر HIV منفی بوده و سابقه ای از اعتیاد تزریقی یا انتقال خون نداشته باشد، احتمال انتقال وی به نوزاد کمتر است (۰ تا ۱۸ درصد). احتمال انتقال ویروس به جنین در زنانی که نتیجه تست RNA هپاتیت C آنها بیش از ۱ میلیون در میلی لیتر است، بالاتر است. مادرانی که سطوح قابل توجه RNA در هپاتیت C ندارند، عفونت هپاتیت C را به نوزادان خود انتقال نمی دهند.

در این زمان درمان پیشگیرانه ای وجود ندارد که بتواند میزان انتقال ویروس از مادر به نوزاد را تحت تاثیر قرار دهد.
یک زن باردار مبتلا به هپاتیت باید توسط یک متخصص معاینه شود و باید آزمایشات عملکرد کبد خود را به صورت منظم انجام دهد.

همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری
همه چیز درباره هپاتیت A، B و C در بارداری

تغییر مقادیر آزمایشگاهی

در حاملگی طبیعی، سطح قلیایی فسفاتاز می تواند سه تا چهار برابر افزایش یابد، زیرا جفت باعث ایجاد فسفاتاز قلیایی می شود. اگر هپاتیت ویروسی یا آسیب کبدی رخ دهد، سطحALT ممکن است افزایش یابد ( متاثر از داروها، سنگهای صفراوی، استفراغ شدید یا کبد چرب حاد حاملگی)

داروها

اینترفرون تراپی مادامیکه اثر آن بر جنین ناشناخته است، باید در دوران بارداری قطع شود. امروزه هنوز مطالعات کافی برای تعیین میزان خطر آن برای کودک انجام نشده است.
زنان تا زمانی که در درمان ربترون (ترکیبی از اینترفرون تراپی و ریباویرین تراپی) هستند، نباید باردار شوند. در حقیقت، به دلیل ریسک بالای وجود نقص های حین تولد جنین، توصیه می شود که یک زن مستعد بارداری که از اینگونه درمانها استفاده می کند، در طول درمان و برای ۶ ماه پس از درمان از روش های موثر جلوگیری استفاده کند.
مادرانی که داروهای ربترون مصرف می کنند، به سبب وجود احتمال واکنش نامطلوب دارو در نوزادشان، نباید کودکشان را با شیر خود تغذیه کنند.

خلاصه

به طور کلی، حاملگی ماهیت اکثر اشکال هپاتیت را تغییر نخواهد داد. در مورد هپاتیت A و B، اگرچه خطر انتقال آن به جنین وجود دارد، درمان ایمونوگلوبولین و واکسیناسیون می تواند احتمال آن را کاهش دهد. به نظر می رسد خطر ابتلا به هپاتیت C در نوزاد، به سطح RNA ویروسی و سایر عوامل در مادر مرتبط باشد. یک زن باردار ممکن است علائم خاصی از قبیل سنگهای صفراوی و آنزیم های بالا داشته باشد که ممکن است به بیماری هپاتیت او مرتبط باشد یا نباشد. قبل از شروع یا قطع داروها باید پزشک و متخصص کبد را ویزیت کنید.

پاسخ دهید

نظر خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید