بسیاری از کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی در واقع بسیار پر انرژی هستند، اما انرژی بالای آن ها به تنهایی برای اثبات تشخیص کافی نیست. این اختلال سه نوع دارد و کودکان مبتلا به برخی از انواع آن، اصلا بیش فعال نیستند. گاهی اختلال بیش فعالی-کم توجهی ممکن است خود را در انرژی کم، همراه با بی توجهی و سایر علائم نشان دهد.

بنابراین در چه صورت ممکن است یک کودک پرانرژی، به عنوان فرد دارای اختلال بیش فعالی-کم توجهی شناخته شود؟ در تشخیص درست، کودک باید مشکلی فراگیر و مزمن برای تنظیم سطح فعالیت و همچنین اختلال در توانایی اش برای مهار و کنترل انگیزه ها داشته باشد.

اختلال در عملکرد و یادگیری،یکی از تفاوت های بارز بین فرد دارای اختلال بیش فعالی-کم توجهی با فرد عادی است.

تفاوت بچه ی شیطون با بچه بیش فعال

چگونه تشخیص دهید

اما بیش فعالی و سایر علائم اولیه اختلال ADHD ، بی فکر عمل کردن و بی توجهی واقعا فقط نقطه ی کوچکی از مشکلات بچه های دارای اختلال بیش فعالی-کم توجهی است. ممکن است اختلالات اضافی وجود داشته باشد که واضح نباشند. مثلا:

• کودکان دارای اختلال بیش فعالی-کم توجهی اغلب در پردازش اطلاعات مشکل دارند. در مسئله فعالیت بیش از حد، ممکن است فرد در آرام بودن به حد کافی برای پردازش اطلاعات، مشکل داشته باشد. این می تواند در محیط کلاس درس جایی که انتظار می رود دانش آموزان به سرعت مسائل را درک کنند و به آن ها پاسخ دهند، مشکل ایجاد کند.

• کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی به سادگی نا امید و دستپاچه می شوند و در تنظیم کردن احساساتشان مشکل دارند. این علائم می تواند در روابط اجتماعی تداخل داشته باشند و منجر به احساس انزوا و کاهش اعتماد به نفس شوند.

• کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی معمولا با مسائل اجرایی مانند سازمان دهی کردن، برنامه ریزی کردن، اولویت دادن، توجه کردن و به خاطر سپردن جزئیات مشکل دارند. این مسائل در گستره ی زمان و مکان می توانند مشکل ساز شوند. به عنوان مثال در ورزش های بعد از مدرسه، از اعضای گروه انتظار می رود تا با آمادگی بیایند، آن چه که آموزش داده شده بود را به خاطر بیاورند و سر وقت حضور پیدا کنند.

• کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی تمایل به رشد بلوغی کمتری نسبت به همسن و سالان خود دارند. بنابراین یک کودک ۱۱ ساله ی مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی، ممکن است بیشتر مانند یک کودک تا یک نوجوان در حال رشد فکر و رفتار کند. این به آن معنا است که حتی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی ممکن است فاقد قدرت قضاوت برای انتخاب های هوشمندانه در مورد دوستی، ریسک پذیری و فعالیت های خطرناک پنهانی باشند.

اختلال کم توجهی و بیش فعالی در کودکان

اگر فرزندتان پر انرژی است و فقط در جایی نشستن برایش سخت است، ممکن است برخی از علائم اختلال بیش فعالی-کم توجهی را نشان دهد. اما اگر قادر به کنترل انگیزه و احساساتش هم هست، در مدرسه و خانه توجه می کند و خوب پاسخ می دهد، احتمالا فقط فردی پر انرژی است.

در حالی که علائم اصلی که اختلال کم توجهی-بیش فعالی را تعریف می کند، می تواند شامل فعالیت بیش از اندازه، همراه با بدون فکر عمل کردن و بی توجهی باشد و همه ی کودکان (یا بزرگسالان) مبتلا به اختلال بیش فعالی-کم توجهی این علائم را به همان وجه و میزان ندارند. مطمئنا تغییرات در راهی که علائم خود را نشان می دهند یا به عنوان یک حرکت فردی از مراحل مختلف زندگی ارائه می شوند، خواهید دید.

بنابراین کودکی که با اختلال بیش فعالی-کم توجهی درگیر است، با مشکلاتی بیشتر از فعال و پر انرژی بودن دست و پنجه نرم می کند.

زیاد دویدن کودک

افسانه ها و حقایقی در مورد اختلال کم توجهی-بیش فعالی

افسانه: تمام بچه های ADHD بیش از اندازه فعالیت دارند.
واقعیت: بعضی از بچه های دارای اختلال کم توجهی بیش فعال هستند اما خیلی از بچه هایی که مشکلات توجه دارند اینطور نیستند. بچه های دارای اختلال کم توجهی بی اعتنا هستند، اما بیش از حد فعال نیستند و شاید کمی هم راکد و بدون انگیزه نیز باشند.

افسانه: بچه های دارای اختلال کم توجهی، نمی توانند هیچ وقت تمرکز کنند.
واقعیت: بچه های دارای اختلال کم توجهی، اغلب قادر به تمرکز کردن بر روی فعالیت هایی که از آن لذت می برند هستند. اما مهم نیست چقدر سخت تلاش کنند، آن ها قادر به تمرکز بر روی فعالیت های کسل کننده و تکراری نیستند.

افسانه: بچه های دارای اختلال کم توجهی، می توانند اگر بخواهند بهتر رفتار کنند.
واقعیت: بچه های دارای اختلال کم توجهی، بهترین تلاششان را می کنند که خوب رفتار کنند اما باز هم نمی توانند یک جا بنشینند، ساکت باشند یا توجه کنند. آن ها ممکن است حرف گوش ندهند اما به این معنا نیست که از قصد این کارها را می کنند.

افسانه: ADHD بچه ها با بزرگ شدنشان از بین خواهد رفت.
واقعیت: بیش فعالی تا کی ادامه دارد؟ بیش فعالی اغلب تا بزرگسالی ادامه دارد و بنابراین صبر نکنید تا بچه تان بزرگ شود و مشکل از بین برود. عواقب درمان نکردن کودکان بیش فعال ممکن است تا بزرگسالی او ادامه پیدا کند. درمان می تواند به بچه ی شما کمک کند تا یاد بگیرد علائم بیماری را مدیریت کرده و به حداقل برساند.

افسانه: دارو بهترین گزینه درمان برای ADHD است.
واقعیت: دارو اغلب برای اختلال کم توجهی تجویز می شود اما ممکن است بهترین گزینه برای بچه شما نباشد. درمان موثر برای اختلال کم توجهی علاوه بر دارو، شامل آموزش، رفتار درمانی، حمایت در خانه و مدرسه و ورزش و تغذیه درست است.

پاسخ دهید

نظر خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید