آدمک نقاشی کودک تان چه می گوید؟

کودکان افکار و احساسات خود را در نقاشی‏هایشان بروز می‏دهند و با بررسی نقاشی‏هایشان می‏توان به اختلال‌ها، اضطراب‏ها، نگرانی‏ها، تنش‏ها و افکار آنها پی برد.
یکی از تصاویری که معمولا بیشتر کودکان مادر و کودکی در نقاشی‏های خود ترسیم می‏کنند، آدمک است اما هر عضو بدن آدمک معنا و مفهومی می‌تواند داشته باشد.

سر بزرگ:
سر جایگاه تفکر است و کودکان سر آدمک‏ها را با اندازه‏های مختلفی می‌کشند. برخی معتقدند کشیدن سر بزرگ برای آدمک نشان‌دهنده تکبر کودک است و برخی بر این باورند که سر بزرگ آدمک به معنی دوست داشتن خود است.
بعضی از کودکانی هم که عقب‌افتادگی ذهنی دارند، سر آدمک‏هایشان را بزرگ می‏کشند.

سر کوچک:
نشان می‌دهد کودک ارزش زیادی برای خود قائل نیست. کودکانی که زمینه افسردگی دارند نیز آدمک‏های نقاشی‏شان را با سرهای کوچکی رسم می‏کنند.

چشم:
چشم انعکاس عمق وجود کودک است. بیشتر کودکانی که به مراکز مشاوره می‌آیند و با مادرانشان مشکل دارند، چشم‏های آدمکشان را غیرطبیعی و عجیب و غریب می‏کشند.
نتایج بررسی‌های مادر و کودک نشان داده کودکانی که مدام به آنها چشم‌غره می‌روند، چشم‏ها را بزرگ و کودکان پرخاشگر چشم‏ها را عصبانی رسم می‏کنند اما کودکان شاد، چشم‏هایی شاد و خندان می‌کشند.
بعضی از کودکان به خصوص دخترها، روی مژه ‏ها و ابروهای آدمک شان تاکید می‏کنند که این موضوع به زیبایی‏شناختی آنها مربوط می‌شود.

دهان:
کشیدن دهان بسته و به هم فشرده نشانه تنش در کودکان و لب‏های پهن و کلفت نشانه پرخاشگری است.
معمولا کودکان بی‏اشتها یا آنهایی که زیاد حرف نمی‏زنند، دهان آدمک شان را کوچک می‏کشند.
کودکان شاد یک خط منحنی رو به بالا که نشانه شادی آدمک شان است و کودکان ناراحت یک خط با انحنای رو به پایین به عنوان دهان رسم می‏کنند.

دندان:
ترسیم دندان‏های نوک‌تیز در نقاشی، پرخاشگری کودک را نشان می‏دهد. برخی کودکان هم رابطه بین دندان و جنسیت را در نقاشی‏هایشان به خوبی نشان می‏دهند.
مثلا وقتی کودک یک مرد را می‏کشد، دندان‌هایش را مشخص‏تر رسم می‏کند تا وقتی یک زن را نقاشی می‌کند.

گوش:
کودکانی که گوش‏های آدمک شان را بزرگ و مشخص می‏کشند، دوست دارند حرفشان شنیده شود یا مدام شاهد دعواهای لفظی پدر و مادر و سایر اعضای خانواده هستند و این موضوع باعث آزارشان شده است.
برخی کودکان هم به دلیل انتقادهای زیادی که از آنها می‌شود، گوش‏ها را بزرگ‌تر و مشخص‌تر رسم می‏کنند.

موها:
دخترها به دلیل جنسیت شان تاکید بیشتری روی کشیدن موهای آدمک‌های نقاشی‌شان دارند و حتی گل سر را روی موهای آدمک شان می‌کشند ولی کمتر پیش می‏آید پسربچه ‏ها موهای آدمک شان را با دقت بکشند.

گونه:
معمولا بعد از ۷ سالگی، کودکان روی گونه آدمک شان تاکید می‏کنند و این حالت را بیشتر در نقاشی کودکان شاد می‌توان دید.

گردن:
ترسیم گردن‏ بلند برای آدمک‌ نقاشی نشانه میل به بزرگ‏تر شدن است و به نوعی سن و جنسیت آدمک را نشان می‌‌دهد اما گردن‏ کوتاه و پهن می‌تواند نشاندهنده خشونت کودک باشد.

سایر اندام‏ها:
بعضی کودکان پستان‏های مادرشان را با دو خط منحنی نشان می‏دهند.
این نقاشی‌ها به بحث روان‌شناسی کودکان در دوران شیرخوارگی برمی‏گردد و نشان‌دهنده دلبستگی‏های دهانی کودک به مادر است.

پا:
رسم پاها اهمیت زیادی در تحلیل نقاشی کودکان دارد. پاهای به هم چسبیده آدمک نشانه اعتماد به نفس پایین او است.
پسر بچه‏ ها معمولا به دلیل جنسیت‏شان پنجه‏ های آدمک را نوک تیز و خشن می‏کشند اما دخترها معمولا گرایش دارند پاها را در اندازه‏های کوچک‏تری رسم کنند.

دست‏ها:
دست‏های باز حسن خوب کودک و ترسیم دست‏های بسته یا دست‏هایی که در جیب آدمک است یا انگشت‌های آن معلوم نیست، نشان می‌دهد کودک نمی‏تواند ارتباط خوبی با دیگران برقرار کند.
کودکانی هم که دزدی‏ های کوچک انجام می‏دهند یا پنهان‏کاری می‏کنند، دست‏های آدمک شان را واضح و مشخص نمی‏کشند.

تنه:
کودکان پرخور و چاق یا کودکانی که پدر و مادرشان چاق و درشت هستند، معمولا آدمک‏های چاق و فربه می‏کشند.